In het kader van de reorganisatie van de Brugse parochies verliest de Sint-Baafskerk in Sint-Andries haar oorspronkelijke functie. Het gebouw wordt ontwijd en verkocht, maar de plek, strategisch gelegen nabij het stadscentrum en diep verankerd in het hart van een levendige woonwijk, draagt nog steeds een sterke collectieve betekenis. Het is een plek met geschiedenis, maar vooral ook met sociaal potentieel. Vanuit een brede haalbaarheidsstudie werd een nieuw toekomstscenario ontwikkeld dat resulteerde in een positief stedenbouwkundig attest. Het voorstel zet niet in op het eenvoudig ‘herinvullen’ van het kerkgebouw, maar kiest voor een fundamentele inversie: de gebouwde footprint van de kerk wordt omgevormd tot een publieke tuin. Een open ruimte, genereus en onvoorwaardelijk, geschonken aan de buurt. Deze nieuwe openheid staat haaks op de geslotenheid die het gebouw in zijn laatste levensfase kenmerkte. De kerk wordt tot op haar essentie gestript. Enkel de betonnen structuur, die de basis vormt van de onmiskenbare kruisvorm en de karakteristieke gewelven blijft overeind. Ook de kerktoren blijft staan, als herinnering en ankerpunt. Wat ooit een sacrale binnenruimte was, wordt nu een collectieve buitenruimte voor ontmoeting, rust, spel en contemplatie. Niet langer met gereguleerde toegang, maar een vrije plek die uitnodigt tot toe-eigening en gedeeld gebruik. Op de huidige tuinen rond de kerk worden drie nieuwe volumes ingeplant met collectieve en compacte woonvormen. Deze zijn zodanig gepositioneerd dat er een intieme binnentuin ontstaat, waarop alle woonentiteiten uitkijken. De ruimtelijke compositie nodigt uit tot leven tussen de gebouwen, in het gezelschap van anderen. Met dit project wordt niet enkel een gebouw herbestemd, maar ook een ruimtelijke cultuur/maatschappelijke functie opnieuw vormgegeven. De kerk als ruimte die verbindt, niet door dogma’s, maar door vrij gedeeld gebruik.